Trwają mediacje wokół rozejmu w Strefie Gazy, ze szczególnym uwzględnieniem jego drugiego etapu, w którym kwestie rekonstrukcji enklawy i zarządzania nią uzależniane są od rozbrojenia frakcji islamistyczno-narodowych.

Hamas, obstając przy swoich, logicznych, trzeba przyznać (bo odmowa wypełniania następnych żądań wobec uporczywego łamania dotychczasowych przez IL to nie jest jakaś fanaberia) żądaniach, łamie dotychczasowy schemat negocjacji szeroko pojmowanego Zachodu (+IL) z Palestyńczykami, w którym ci ostatni zawsze byli, ujmując rzecz potocznie, robieni w bambuko.

Wśród wielu zagranicznych analityków narasta krytycyzm wobec Rady Pokoju, jak samego Planu Trumpa dla Strefy Gazy. Mowa jest w tym kontekście o „powolnej instytucjonalizacji zniszczenia”, tzn. w sytuacji, gdy dyskurs publiczny i wysiłki dyplomatyczne skoncentrowane są wokół rzekomego planu, sytuacja w Strefie Gazy konsekwentnie się pogarsza.

W rozmowach z Turcją Hamas potwierdza, iż kwestia rozbrojenia frakcji narodowo-islamistycznych w Strefie Gazy może być dyskutowana wyłącznie jako element całościowego pakietu politycznego, a nie w formie jednostronnych, podejmowanych bez tego kontekstu decyzji.

Sytuacja na Zachodnim Brzegu jednak ewidentnie zmierza do przesilenia: rajdy armii izraelskiej w obozach uchodźczych i palestyńskich miastach, napaści „osadników”, aneksja ziem zwłaszcza w Strefie C, rozbudowywanie izraelskich osiedli, utrzymujące się zamknięcie meczetu al Aqsa, dyskryminacja chrześcijan, nowe prawo dotyczące więźniów palestyńskich, zaciskająca się pętla ekonomiczna, to wszystko nie trafia przecież w próżnię.

Spostrzeżenia "presja ma sens" w odniesieniu do Izraela wynikają z nieznajomości stosowanej przez to państwo od lat strategii, którą cechuje obca nam zupełnie (niestety) konsekwencja. I nie ma tu znaczenia, że czasem trzeba cofnąć się o krok czy nawet dwa, główny plan jest realizowany, nawet jeśli osiągnięcie zamierzeń ma zająć dekady.